Zbudowane 3 tys. lat temu, a mimo to cały czas działają i dostarczają wodę do najsuchszych regionów Iranu. Perskie kanały nawadniające pokazują geniusz starożytnych konstruktorów. Zostały wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Perskie kanały nawadniające zbudowane w starożytności cały czas działają i dostarczają wodę do najbardziej suchych regionów Iranu.

Geniusz starożytnych konstruktorów

System irygacyjny składa się z 11 podziemnych kanałów. Każdy z nich ma odpowiednio wbudowane otwory wentylacyjne. Ponadto można tam znaleźć pojedyncze zbiorniki wodne, młyny wodne oraz specjalnie wydzielone strefy dla pracowników.

Co ciekawe, perskie kanały nawadniające, przy odpowiednim wykorzystaniu, pozwalały także obniżyć temperaturę w pomieszczeniach. W starożytności służyły więc jako rodzaj klimatyzacji.

Źródło: Unesco/S.H. Rashedi

Integralna część Iranu

Irański reżyser Komeil Soheili stwierdził, że kanały nawadniające stanowią integralną część irańskiego krajobrazu. Dlatego nagrał o nich film dokumentalny dla National Geographic. Poniżej zamieszczamy krótki fragment.




Wpisane na listę UNESCO

Perskie kanały nawadniające zbudowane 3 tys. lat temu zostały uznane za obiekty o wyjątkowej powszechnej wartości dla ludzkości. Wpisano je na Listę światowego dziedzictwa UNESCO. Znajdują się one pod specjalną ochroną władz państwowych.

Źródło: Unesco/S.H. Rashedi

Szansa na rozwój

Budowanie systemów irygacyjnych w starożytności było szansą nie tylko na przeżycie, ale także na rozwój cywilizacji. Kanały nawadniające doprowadzały wodę do suchych gleb, regulowały poziom wody i odpowiednio ją rozprowadzały po polu. Dzięki temu rolnicy, uprawiający roślinność, nie musieli obawiać się suszy ani powodzi. Systemy irygacyjne stosowane były przez cywilizacje Mezopotamii, starożytnego Egiptu, starożytnego Iranu czy Chin.

Zobacz także: Polska aplikacja wykryje groźne choroby u pszczół

Zobacz także